نوا

آهنگساز : پرویز مشکاتیان

دستگاه : نوا و مرکب خوانی

اجرا : 1361

انتشار : 1365

…………………………………………………………………………….

      آواز : اهل عشق                           شعر : سعدی 

        

بگذارتامقابل روی توبگذریم                  دزدیده درشمایل خوب توبنگریم


شوق است درجدایی وجوراست درنظر        هم جوربه که طاقت شوقت نیاوریم


گفتی زخاک بیشترنداهل عشق من          ازخاک بیشترنه که ازخاک کمتریم


ماراسری است باتوکه گرخلق روزگار          دشمن شوند وسربرودهم برآن سریم


گفتی زخاک بیشترنداهل عشق من          ازخاک بیشترنه که ازخاک کمتریم


ماباتوایم وباتونه ایم اینت بوالعجب          درحلقه ایم باتووچون حلقه بردریم


نه بوی مهر می شنویم ازتوای عجب!       نه روی آنکه مهردگرکس بپروریم


ازدشمنان برندشکایت به دوستان            چون دوست دشمن است شکایت کجابریم؟


ماخودنمی رویم دوان ازقفای کس           آن می بردکه مابه کمند وی اندریم


سعدی توکیستی که دراین حلقه کمند       چندان فتاده اندکه ما صیدلاغریم

……………………………………………………………………………………………

    آواز : حکایت دوست                    شعر : سعدی          

ما گدایان خیل سلطانیم                         شهربند هوای جانانیم

بنده را نام خویشتن نبود                        هر چه ما را لقب دهند آنیم

گر برانند و گر ببخشایند                        ره به جای دگر نمیدانیم

چون دلارام میزند شمشیر                      سر ببازیم و رخ نگردانیم

دوستان در هوای صحبت یار                   زر فشانند و ما سر افشانیم

مر خداوند عقل و دانش را                      عیب ما گو مکن که نادانیم

هر گلی نو که در جهان آید                     ما به عشقش هزاردستانیم

تنگ چشمان نظر به میوه کنند                 ما تماشاکنان بستانیم

تو به سیمای شخص مینگری                  ما در آثار صنع حیرانیم

هر چه گفتیم جز حکایت دوست               در همه عمر از آن پشیمانیم

سعدیا بی وجود صحبت یار                     همه عالم به هیچ نستانیم

ترک جان عزیز بتوان گفت                      ترک یار عزیز نتوانیم

…………………………………………………………………………………..

   آواز : جور یار                    شعر : سعدی          

غم زمانه خورم یافراق یارکشم               به طاقتی که ندارم کدام بارکشم

نه قوتی که توانم کنارجستن ازاو               نه قدرتی که به شوخیش درکنار کشم

نه دست صبرکه درآستین عقل برم            نه پای عقل که دردامن قرار کشم

زدوستان به جفا سیر گشت مردی نیست      جفای دوست زنم گر نه مردوار کشم

چومی توان به صبوری کشیدجورعدو          چراصبورنباشم که جوریارکشم

شراب خورده ساقی زجام صافی دوست       ضرورت است که درد سرخمارکشم

گلی چو روی توگردرچمن بدست آید         کمین دیده ی سعدیش پیش خارکشم

…………………………………………………………………………………………..

      آواز(هفت)                             شعر : باباطاهر           

الهی آتش عشقم به جان زن               شررزان شعله ام براستخوان زن

چوشمعم برفروزازآتش عشق               درآن آتش دلم پروانه سان زن

هزاران غم به دل اندوته دیرم              به سینه آتشی آفروته دیرم

به یک آه سحرگاه ازدل تنگ              هزاران مدعی راسوته دیرم

………………………………………………………………………………………….

تصنیف : جان و جهان                 شعر : مولانا


جان جهان! دوش کجا بوده ای؟
             نی غلط اندر دل ما بوده ای


دوش ز هجر تو جفا دیده ام                   ای که تو سلطان وفا بوده ای


آه که من دوش چه سان بوده ام             آه که تو دوش که را بوده ای


رشک برم کاش قبا بودمی                   چون که در آغوش قبا بوده ای


زهره ندارم که بگویم تو را                   بی من بیچاره کجا بوده ای


یار سبک روح! به وقت گریز                   تیزتر از باد صبا بوده ای


بی تو مرا رنج و بلا بند کرد                 باش که تو بند بلا بوده ای


آینه رنگ تو عکس کسی است             تو ز همه رنگ جدا بوده ای


رنگ رخ خوب تو آخر گواست             در حرم لطف خدا بوده ای