دستان

 

آهنگساز:پرویز مشکاتیان

دستگاه : چهارگاه

اجرا : 1366

انتشار : 1367

..............................................................................................................................................................................

      آواز : اسیر نظر                 شعر : سعدی
از در درآمدی و من از خود بدر شدم 

                                    گویی که از این جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر می دهد ز دوست

                          صاحب خبر بیامد و من بی خبر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق 

                          ساکن شود، بدیدم و مشتاق تر شدم

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب 

                               مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پیش یار  

                         چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم  

                          از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

                         که اول نظر به دیدن او دیده ور شدم

او را خود التفات نبودش به صید من   

                          من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ تو سعدی که زرد کرد  

                        اکسیر عشق در مسم آمیخت زر شدم

...........................................................................................................................................................................

آواز : دریای عشق                       شعر : سعدی

دوش دور از رویت ای جان! جانم از غم تاب داشت   

                             ابر چشمم بر رخ از سودای تو سیلاب داشت

نه از تفکر عقل مسکین پایگاه صبر دید       

                            نه از پریشانی دل شوریده چشم خواب داشت

نقش نامت کرده دل محراب تشبیح وجود

                          تا سحر تسبیح گویان روی در محراب داشت

 دیده ام می جست گفتندم نبینی روی دوست

                          عاقبت معلوم کردم کاندرو سیماب داشت

روزگار عشق خوبان شهر فائق می نمود 

                          باز دانستم که شهد آلوده زهر ناب داشت

سعدی این ره مشکل افتاده است در دریای عشق

                          اول آخر در صبوری اندکی پایاب داشت

...........................................................................................................................................................

            آواز : هفت                            شعر : سعدی

می برزند زمشرق شمع فلک زبانه       

                            ای ساقی صبوحی در ده می شبانه

عقلم بدزد لختی! چند اختیار دانش         

                            هوشم ببر زمانی تا کی غم زمانه

گر سنگ فتنه بارد فرق منش سپر کن   

                            گر تیر طعنه آید، جان منش نشانه

صوفی و کنج خلوت، سعدی و طرف صحرا 

                            صاحب هنر نگیرد بر بی هنر بهانه

..............................................................................................................................................................

     آواز : صبح است ساقیا          شعر : سعدی

 صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن    

                              دور فلک درنگ ندارد شتاب کن
زآن پیشترکه عالم فانی شود خراب      

                            زآن پیشترکه عالم فانی شود خراب
ما را ز جام باده گلگون خراب کن   

                         خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد
خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد   

                        گر برگ عیش می طلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه ها کند 

                         زنهار کاسه سر ما پر شراب کن

کار صواب باده پرستی است حافظا      

                          برخیز و عزم جزم به کار صواب کن