سرو چمان

آهنگساز : داریوش پیرنیاکان و محمدرضا شجریان

دستگاه : ماهور

اجرا : 1369

انتشار : 1370

…………………………………………………………………………….

آواز : دوستان یکدل                 شعر : سعدی                

سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند         همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند

دل به امید وصل تو همدم جان نمی شود       جان به هوای کوی تو خدمت تن نمی کند  

با همه عطر دامنت آیدم از صبا عجب           کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی کند

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف تو        زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند

ساقی سیم ساق من گر همه جور می دهد       کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی کند

…………………………………………………………………………….


آواز : خاطر حزین                 شعر : حافظ                

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد   یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار           صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

 غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل   شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد

هرکاو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز   نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند  در دایره قسمت اوضاع چنین باشد

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود       کاین شاهد بازاری وان پرده نشین باشد

آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر    کاین سابقه پیشین تا روز پسین باشد

…………………………………………………………………………….

آواز : بی همزبان                 شعر : جواد آذر                

هر دمی چون نی، از دل نالان، شکوه ها دارم  روی دل هر شب، تا سحرگاهان، با خدا دارم

هر نفس آهیست، از دل خونین               لحظه های عمر بی سامان، می رود سنگین

اشک خون آلوده ام دامان، می کند رنگین     به سکوت سرد زمان،به خران زرد زمان

نه زمان را درد کسی،نه کسی را درد زمان     بهار مردمی ها دی شد

زمان مهربانی طی شد                           آه از این دم سردی ها خدایا

نه امیدی در دل من،که گشاید مشکل من   نه فروغ روی مهی،که فروزد محفل من    

نه همزبان درد آگاهی                            که ناله ای خَرد با آهی

داد از این بی دردی ها خدایا                     نه صفایی ز دمسازی به جام می

که گرد غم ز دل شوید                          که بگویم راز پنهان

که چه دردی دارم بر جان                       وای از این بی همرازی خدایا

وه که به حسرت، عمر گرامی سر شد         همچو شراره از دل آذر،بر شد و خاکستر شد

یک نفس زد و هدر شد،روزگار من به سر شد    چنگی عشقم راه جنون زد

مردم چشمم جامه به خون زد                   یارا دل نهم ز بی شکیبی

با فسون خود فریبی                              چه فسون نا فرجامی

به امید بی انجامی                                 وای از این افسونسازی خدایا

…………………………………………………………………………….

آواز : مرغ سحر                  شعر : ملک الشعرای بهار                

مرغ سحر ناله سر کن                 داغ مرا تازه تر کن

ز آه شرر بار، این قفس را             برشکن و زیر و زبر کن

بلبل پر بسته ز کنج قفس درا         نغمه آزادی نوع بشر سرا

وز نفسی عرصه این خاک توده را     پر شرر کن

ظلم ظالم، جود صیاد                    آشیانم داده بر باد

ای خدا، ای فلک، ای طبیعت          شام تاریک مارا سحر کن

نوبهار است، گل به بار است             ابر چشم ژاله بار است

این قفس چون دلم تنگ و تار است    شعله فکن در قفس ای آه آتشین

دست طبیعت گل عمر مرا مچین      جانب عاشق نگه ای تازه گل از این

بیشتر کن                                 مرغ بی دل، شرح هجران، مختصر کن

عمر حقیقت به سرشد                   عهد و وفا بی سپر شد

ناله عاشق، ناز معشوق                   هر دو دروغ و بی اثر شد

راستی و مهر و محبت فسانه شد       قول و شرافت همگی از میانه شد

دیده تر شد       

ظلم مالک، جور ارباب                زارع از غم گشته بی تاب

ساغر اغنیا پر می تاب                 جام ما پر ز خون جگر شد

ای دل تنگ! ناله سر کن      

از قویدستان حذر کن                  از مساوات صرفنظر کن     

ساقی گلچهره بده آب آتشین         پرده دلکش بزن، ای یاردلشین

ناله برآر از قفس، ای بلبل حزین     کز غم تو، سینه من پر شرر شد

…………………………………………………………………………….

آواز: دوستان یکدل                  شعر : سعدی                

نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی  

         که به دوستان یکدل سر دست برفشانی

دلم از تو چون برنجد که به رحم در نگنجد     

        که جواب تلخ گویی تو بدین شکر دهانی

نفسی بیا و بنشین سخنی بگو و بشنو          

       که به تشنگی بمردم در آب زندگانی

غم دل به کس نگویم که بگفت رنگ رویم      

       تو به صورتم نگه کن که سرایرم بدانی

عجب نباید از من سخنان سوزناکم              

      عجب است اگر نسوزم چو به آتشم نشانی

نه خلاف عهد کردم که حدیث جز تو گفتم     

      همه بر سر زبانند و تو در میان جانی

اگرت به هر که دنیا بدهند حیف باشد        

      و گرت به هرچه عقبی بخرند رایگانی

تو نظیر من ببینی و بدیل من بگیری         

       عوض تو من نیابم که به هیچ کس نمانی

نه عجب کمال حسنت که به صد زبان بگویم   

      که هنوز پیش ذکرت خجلم ز بی زبانی

دل عارفان ربودند و قرار پارسیان           

      همه شاهدان به صورت، تو به صورت و معانی

مزن ای عدو به تیرم که بدین قدر نمیرم     

       خبرش بگو که جانم بدهم به مژدگانی

مده ای رفیق پندم که به کار در نبندم        

        تو میان ما ندانی که چه می رود نهانی

بت من چه جای لیلی که بریخت خون مجنون  

       اگر این قمر ببینی دگر آن سمر نخوانی

دل دردمند سعدی ز محبت تو خون شد     

       نه به وصل می رسانی نه به قتل می رهانی

…………………………………………………………………………….

آوازسرو چمان                  شعر : حافظ    

سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند        

          همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند

دی گله ای ز طره اش کردم و از سر فسوس گفت  

          که این سیاه کج گوش به من نمی کند

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او      

          زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند

پیش کمان ابرویش لابه همی کنم ولی گوش   

         کشیده است از آن گوش به من نمی کند

با همه عطر دامنت آیدم از صبا عجب        

           کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی کند

چون ز نسیم می شوم زلف بنفشه پرشکن      

          وه که دلم چه یاد از آن عهدشکن نمی کند

دل به امید روی او همدم جان نمی شود        

        جان به هوای کوی او خدمت تن نمی کند

ساقی سیم ساق من گر همه درد می دهد     

       کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی کند

دستخوش جفا مکن آب رخم که فیض ابر       

       بی مدد سرشک من در عدن نمی کند

کشته غمزه تو شد حافظ ناشنیده پند          

      تیغ سزاست هر که را درد سخن نمی کند