ارکستر سمفونیک تهران نخستین بار در ۱۳ آذر ۱۳۱۲ به رهبری غلامحسین مین باشیان و با نام ارکستر سمفونی بلدیه(شهرداری) فعالیت خود را آغاز نمود)غلامحسین مین باشیان پسر مین باشیان اوّل معروف به سالار مُعزّز، و برجسته ترین شاگرد آلفردژان بابتیست لومر(A.J.B. Lemaire)، که در دوره ناصری، برای تدریس موسیقی نظام در دارالفنون، به ایران آمده بود. مین باشیانِ پسر، که تحصیلات خود را در سن پترزبورگِ روسیه به پایان برده بود، پس از بازگشت به ایران، به سرپرستی مدرسه موسیقی دولتی، برگزیده شد و تکیه بر جای کلنل علی نقی وزیری زد که براثر سرکشی در برابر یکی از "فرمان های مبارک" برکنارشده بود. مین باشیان، درسال های بعد، پیاپی منصب های دیگری نیز به دست آورد: رهبری ارکستر سمفونیک مدرسه، سرپرستی کمیسیون موسیقی در "سازمان پرورش افکار"- که یک سازمان تفتیشی و امنیتی بود- و مدیریت "اداره موسیقی کشور"، که درسال 1316 بنیان گذاشته شد) .




این ارکستر در ۱۳۲۴ به وسیله پرویز محمود تجدید سازمان و به شکل کنونی‌اش شکل گرفت. پرویز محمود، در آن زمان رییس هنرستان عالی موسیقی بود.ارکستر سمفونیک تهران کنسرت‌های بسیاری در تهران و آبادان ، شیراز و اسپهبان برگزار کرد. ارکستر با نوازندگان و رهبرانی چون هربرت فون کارایان(رهبر ارکستر مشهور اتریشی :۱۹۰۸ -۱۹۸۹)، یهودی منوهین (۱۹۱۶-۱۹۹۹) ، زوبین مهتا (متولد ۲۹ آوریل ۱۹۳۶ هندوستان، زوبین فرزند مهلی و تهمینه مهتا، از زرتشتیان پارسی هند است) و ... کنسرت اجرا کرد.پس از انقلاب اسلامی مدتی بیژن قادری (نوازنده هورن) و نادر مرتضی‌پور (نوازنده کنترباس) سرپرستی ارکستر را به عهده داشتند و سپس حشمت سنجری به مدت ده سال رهبر ارکستر بود.از سال ۱۳۶۹ فریدون ناصری (نوازنده سازهای کوبه‌ای) رهبر ارکستر شد و پس از او، نادر مشایخی، ایرج صهبایی و علی رهبری هر یک به مدت حدود یک سال رهبری ارکستر را در دست داشتند.این ارکستر تا اوایل دهه ۵۰ از کمکهای دولتی به صورت محدود برخوردار بوده و از این زمان است که دارای بودجهٔ مستقل و قابل توجه میشود.